2007/Feb/03

สวัสดีทุกท่าน

ก็กลับมาปัดฝุ่นบลอคนะเค่อะ

หลายวันที่ผ่านมามีอะไรหลายอย่างมากมาย ก็ว่าจะอัพก็ดองไว้ เนิ่นาน สุดท้ายก็ลืมหมดว่าตูจะอัพเรื่องอะไร

ก็ช่างมะเต๊อะ

วันนี้ไปดูFinal Score มา ดูเเล้วรู้สึกยังไง....? มีคนถามหลายคน

ตอนเดินออกจากโรง รู้เเต่ว่า เรายิ้มออกมา

ก็บรรยายไม่ถูก ดูไปก็เกิดความคิดว่า

เเล้วตัวเราละ

กำลังเคว้งคว้างอยู่มิใช่รือ - -" หนังเรื่องนี้ทำเราคิดได้หลายอย่าง เเต่ยากที่จะพิมพ์ออกมา

มันกำลังจะเป็นเรื่องที่เราจะต้องเจอ 5555+

รู้ก็รู้เเต่ไม่ร้อนตัวหรือคิดจะทำอะไร สุดท้ายผลลัพธ์มันคงไม่ดีเท่าไหร่ ข้อนี้ ก็รู้อยู่เเก่ใจ

เเต่จะให้ทำไงได้ ในเมื่อ มันไม่ใช่ตัวเรานี่หว่า

ฮ่า~~~~~~~

ถ้าเราเอนท์ไม่ติดล่ะ ก็ไม่เป็ฯไร เราเรียนเอกชนได้ ถึงจะลำบากเเต่ก็โอเค

เพราะยังไงเราก็ไม่เเคร์อยู๋เเล้ว จะเรื่องสถานะ เเป๊ะๆอะไรนั่นก็เหอะ

เพราะความรู้ของเราคือความสุข นั่นเเหละ พอเเล้ว 555555555+

เเต่มันก็เหมือนจะลอยเคว้ง ไม่จริงจังเเฮะ เมื่อเพื่อนๆเราเค้ามีเเนวคิดมีระบบอะไรกันมากมาย เเต่เราไม่มี หลายๆเริ่มเปลี่ยนไป เรากำลังโดนสอนจากสถาณการณ์

การเปลี่ยนเเปลงเป็นสิ่งที่น่ากลัว ไม่ถึงกลับน่ากลัวเพียงเเต่มันยากที่จะปรับตัว?

ตอนเราเด็กเราก็คิด ว่าเราจะเอนท์ติดมั้ย เราจะเรียนอะไรต่อไปยังไง

พอเราโตขึ้นเราเข้ามหาลัย เราก็ต้องคิดว่าเราจะดิ้นรนยังไง เราต้องเป็นผู้ใหญ่ เราต้องทำงาน ต้องมีเงินเดือน

พอเราโตเป็นผู้ใหญ่เราคงต้องคิดเรื่องงาน ครอบครัว เงินเดือน ความเป็นอยู่ สังคม เเละชีวิตบั้นปลาย

เมื่อเราโตเป็นผู้ใหญ่เราจะเป็นยังไง เราจะเปลี่ยนไปมากขนาดไหน เราจะเป็นผู้ใหญ่ที่งี่เง่ามั้ย

นั่นละคือสิ่งที่น่ากลัว

ไม่รู้ว่า

สังคมมันบิดเบี้ยวหรือตัวเราเองที่กำลังต่อต้าน

คนทุกคนต้องเป็นเเบบนั้น

ดูน่าเบื่อ ไม่มีอะไรเเตกต่าง ทุกคนโดนกำหนด ด้วยทางเดินเเบบนั้น

นั้นคือสิ่งที่เรากลัว กลัวที่จะต้องทำเเบบนั้น เป็นเเบบนั้น กลัวที่จะเปลี่ยนไป

เเต่เราก็คงทำอะไรไม่ได้ เพราะยังไงกว่าจะรู้ตัวเราอาจจะเป็นไปเเล้ว

หรือเราอาจจะไม่รู้ตัวเลยชั่วชีวิต

ตอนนี้เรากำลังโตขึ้นทีละน้อย ปรับตัวเอง ฝึกตัวเอง คิดว่าช่วงนี้เเหละคือช่วงที่มีความสุขในชีวิต

มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ถ้าเกิดเราทำงาน เราจะกลับมาก๊งกับเพื่อนได้อย่างเดิม?

เราจะไปเที่ยวด้วยกันอยู่ด้วยกัน คุยกันได้ทุกเรื่องเหมือนเดิม?

ดูท่ามันจะเป็นไปไม่ได้เเน่ๆ


ภาระอันหนักอึ๋งที่ได้รับมา คือการเป็น กรรมการนักเรียน

เรื่องที่ไม่เคยคิดไม่เคยฝัน เเต่ได้ทำ ไม่รู้จะพูดยังไงดี

ใจนึงกลัวเเต่ใจนึงก็อยากเสี่ยง

เเต่ก็กลัวจะเสียเวลาของตัวเองไป ยังตัดสินใจไม่ได้ หัวหงอกเเล้วละเนี่ย

ดรออิ้งค์ยังไปไม่ถึงไหน ให้ตายเห๊อะ

สงสัยจะต้องลอยเท้งเต้งจริงๆเเล้วละเว้ย~~~

lol~~~!!!


edit @ 2007/02/03 23:40:15

2007/Jan/09

เสียรู้ซะเเล้วสิ....

โดนนังมิวเเทคมาเมื้อกี้....

เเล้วเราจะเอาอะไรไปเเฉเนี่ย คนดีๆก็ไม่ค่อยมีอะไรให้เเฉซะด้วย..

ส่วนมากก็รู้ๆกันอยู่ เพราะไอ้เรามันก็คนจริงใจ (ฮ่า) ไอ้เรื่องความลับก่ะเพื่นก่ะฝูงมันก็ไม่ค่อยมี จะลองดูละกันน่อ..


1. >>Loathsome & HATE

ให้ตายเหอะจอร์จ เกิดมาเดี๊ยนไม่เคยเกลียดเคยกลัวสัตว์เล็ก ใหย่ชนิดไหนมาก่อน ยกเว้นมันนี่เเหละ!!! นังเเมลงสาปหนวดไกวยุกยิกเนี่ย!!! น่ากลัว ขยะเเขยง โอ้ย!! มันเป็นมาจากความทรงจำอันเลวร้ายระทมทรวงสมัยยังละอ่อน มันมีอยู่ว่า... กลางดึกคืนนึงเดี๊ยนก็นอนของเดี๊ยนอยู่ดีๆ สักพัก ก็รู้สึกเหมือนมีสิ่งมีชีวิตมาไต่ดุกดิกที่ขาเเล้วไล่ขึ้นมาเรื่อยๆ ซึ่งเดี๊ยนก็คิดว่ามันเป็นมด (ซึ่งที่จริงมันคือหนวดของนังเเมลงสาปนั่นเเหละค่ะ) เอาเท้าไปปัดๆมันก็ไม่เจอ ประกอบกับความมืดเพราะไม่ได้เปิดไฟ....เเป๊บเดียวนั่นเเหละ ไอ้เเมลงสาปนี้มันไต่ขึ้นมาบนตัวเดี๊ยนเเล้ว เเล้วค่อยใกล้.....ใกล้.....จนมันมาถึงหน้าเเล้ว.... อ๊ากกกกกกกก...........................................

///หลังจากนั้นมาก็กลัวเป็นตาย เเค่เดินเข้าไปฆ่ามันยังกลัวมันจะบินด้วยเลย T_T

2. >>Bore to Sleep

เรื่องน่าเบื่อ โครตเบื่อ เบื่อๆๆๆ ก็คงจะไม่พ้นเลข ไอ้ที่จริงเรื่องคำนวนๆเนี่ยมันก็ไม่ค่อยจะถูกอยู่เเล้วละ ยิ่งมาเรียนสายนี้ เจอเลขไปสองตัว นั่งรำพันกับตัวเองเลยว่าตรูโง่หรือฉลาดกันเเน่เนี่ย จะให้บวกลบคูณหารยังพอไหว เเต่พหุนาม ตรีโกณ หรือจะตัดกรวยตัดกลมอะไรนั่นอย่ามาพูดถึงเชียว เส้นโง่ขึ้นทะลุลิมิตไปเลย ไม่ใช่ไม่ชอบ เวลาเรียนรู้เรื่องมันก็สนุกดี เเต่เหมือนมันช้ากว่าคนอื่น ตรงนี้เราก็ไม่เข้าใจ เราอาจจะโง่มากก็ได้เราเลยคิดช้ากว่าคนอื่น (ฮ่า) พอเราไม่ทันคนอื่นเราก็จะเริ่มเบื่อ ยิ่งเจอตัวเลขเยอะๆเราก็จะเบื่อมากๆ เเล้วยอมเเพ้ ลอกเพื่อนไปให้ที่สุด (นิสัยไม่ดีๆ ฮ่า) ตอนนี้ก็พยายามประคองให้มันไปรอดก่อน บุพการีก็ห่วงในจุดนี้มากมาย ซึ่งลูกได้พยายามเเล้วค่ะ เเต่มันได้เท่านี้จริงๆค่ะ กราบขออภัยด้วย...

3. >>Housework......~

งานบ้าน......เรื่องงานบ้าน ให้โมทำ โมทำได้สบายมาก..... เเต่มันจะเรียบร้อยหรือไม่นั่นก็อีกเรื่อง...

เเหงละมันไม่ชอบนี่ โดยเฉพาะการรีดผ้า มันเป็นงานที่น่าเบื่อมากเค่อะ การที่เราต้องมานั่งบรรจงจับจีบ รีดให้เรียบ หมดหนึ่งตัวก็หยิบมารีด หมดอีกก็รีด....น่าเบื่อ บ่าเบื่อ!!มากๆค่ะ ในทางกลับกัน กับชอบการล้างจานมากกว่า เพราะมันสนุกเค่อะ ตอนที่จากมันส่งเสียงกระทบกันมันมันสนุกดี ยิ่งโหรดปรานเป็นพิเศษกับการขูดกระทะ 555+ หรือจะเป็นล้างห้องน้ำ นี้ก็โปรดปราน เป็ฯการออกกำลังกายที่เวิร์ค เเนะนำให้ทำ

4.>> LOVE

เรื่องเเบบนี้มันไม่ค่อยผ่านเข้ามาในชีวิตเเฮะ..... อันนี้เป็นกรณีที่ถูกรัก..อืม ตอบป.6ก็เคยโดนเด็กผู้ชายเเอบชอบ ซึ่งเค้าเทคเเคร์เราดีมากๆ มันก็รู้สึกดีนะ เเต่ก็ยังไม่ได้ให้คำตอบเค้าเลย (ฮ่า) คิดว่าเค้าคงรออยู่ฟังคำตอบอยู่ เเต่จะให้ทำไงละ ตอนนั้นเราเองก็ไม่ได้คิดอะไรนี่(หรือไม่รู้ ก็ไม่รู้สิ..)จนตอนที่ย้ายบ้านมานั่นเเหละก็ไม่เจอกันอีกเลยเเย่เนอะ

ส่วนเรื่องความรักเนี่ย รักเท่ากันนะ ทุกคน (ฮร้า ดูเป็นคนดีจัง~~~) ของเเบบนี้มันขึ้นอยู่กับความใกล้ชิดมากกว่าที่อยากจะสร้างให้มันเกิด เเต่ถามว่ารักมั้ย เดี๊ยนรักทุกคนนะฮร้า~~

.........>>FIRST LOVE-

เหอๆ ไงดีละ ขึ้นไม่ถูกเนาะ ก็มาป่านนี้เพิ่งจะมีกับเค้าไอ้ความรู้สึกที่ไปรักใครเนี่ย...มันคือความบังเอิญที่เราได้เจอกัน เจอกันเเบบบังเอิญๆ เเต่ไอ้คนที่เราเจอเเบบบังเอิญเนี่ย ทำให้เราลืมไม่ลงจริงๆนะ เป็นคนที่เห็นเเล้วเราต้องเหลียวหลัง...กับคนอื่นคงไม่เเต่กับเราทำไมมันเป็นไม่รู้เเฮะ... ทั้งๆที่มันไม่ใช่สเปคเราหน่ะนะ...ทำไงได้เล้ามันชอบไปเเล้วนี้...เเต่ก็เเหงละคนดีอย่างเดี๊ยนก็ต้องเศร้าไป เมื่อเค้ามีคนคนนนั้นเเล้ว เราก็ได้เเต่นั่ง(รอ?)เศร้าไป..

อะไรอีกละ...

นึกไม่ออกเเล้ว

เเค่นี้ละกันเนอะ

. .

เอาเป็นว่าสวัสดีปีใหม่ละกานทุกท่าน

2006/Nov/25

กลับมาปัดฝุ่นบลอคให้ใหม่เอี่ยม ได้ฤกษ์งานยามดีเลยถือโอกาสเปลี่ยนทีมบลอคไปในตัว

เมื่อวันศุกร์ที่เเล้ว(17พ.ย.) ก็ได้ไปทัศนศึกษาที่อยุธยา-สุพรรณบุรีมา ย้อนรอยเรื่องลิลิตตะเลงพ่าย ที่จริงรูปว่าจะอัพเสียตั้งเเต่กลับมาเเต่...

เเต่เพราะกล้องมันมีหลายกล้องเเละรูปที่ถ่ายไว้ มันมากกว่าการไปถ่ายคอสทุกๆครั้งเสียอีก เป็นที่หนักกะบาลเดี๊ยนเป็นอย่างยิ่ง ก็นั่งคัดนั่งย่อ จนได้ให้น้อยที่สุดเนี่ยเเหละนะ

กลับมาก็หลับสลบกันไปตามๆกัน อากาศร้อนๆ กับการเยี่ยมวันเยี่ยมวา น่าไหว้ น่าบน มื้อเที่ยงก็ต้องกินข้าวบนรถ เเอร์ก็ไม่เย็นให้ความรู้สึกเหมือนตู้อบ เวลาจะนอนยังมีสโตรคเกอร์มาเเอบถ่ายรูปเราไว้อีกตะหาก! สาระพัดจะลำบากเเสนเข็ญ เลดี้สุดจะทน..(555+)

....เเต่ก็สนุกนะ(กร๊าก).....อยากไปบ่อยๆเหมือนกัน

ขากลับได้ถ่ายรูปตอบอาจารย์หลับมาเเบลคเมลล์กันด้วย......ใครกลัวเกรดสังคมหรือพละไม่ถึง4 สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ ฮ่าๆ

นี้คือภาพที่ได้คัดสรรเเละผ่านการเซ็นเซอร์เเล้ว ในเรื่องของสถานนี่เดี๊ยนเองก็จำไม่ค่อยได้(อ่าว..) ก็จะพยายามบรรยายเท่าที่จำได้นะค่ะ


คุณพ่อกำลังอธิบายถึงถึงไพ่ๆ (แน่นอนทริปนี้เค้าไม่ให้เราเล่น..เเต่เราก็จะเล่น!)

พี่ไกด์ใจดีมากค่ะ อธิบายละเอียดยิบ ก็ฟังหูซ้ายทะลุหูขวา 555+

ในโบสถ์ พร้อมคำบรรยายจากพี่ไกด์

โคมไฟจากรูปบนนะเเหละ เห็นว่าสวยเลยถ่ายมา..

ภาพที่ฝาผนัง เป็นตอนที่พระนเรศวรมหาราชทำยุทธหัตถีกับพระมหาอุปราชา

ผนังด้านนอกตัวโบสถ์

ชุบ..เเพรว กับเเม่ๆ

ส้วมสะอาดน่านอนอย่างเเรง >[]<!

ถึงที่หมูบ้านโบราณเเล้วค่ะ ถ้าจำไม่ผิด หมู่บ้านเเถวนี้จะสร้างในสมัยของจมพล ป. คะ ใช้เป็นฉากเวลาถ่ายหนังหลายๆเรื่องด้วยนะ ตะก่อนเป็นตลาดใหญ่ เดี๋ยวนี้มีเเค่ร้านขายของร้านสองร้านเองละ

ร้านกาแฟของคุณลุงค่ะ เป็นร้านเเลกที่เดินเข้ามาปุ๊บจะเจอเลย ชอบบรรยากาศสุดๆ

กาเเฟถุงเบ้อเร้อที่ซื้อมาจากลุง อร่อยอย่าบอกใคร คนเรียกกินตลอดทางเลยเชียว

เเจ่ม...****

น้องเเป้งซังกุง..

มอลลิซซาริโอ......

(เป็นรูปที่คิดว่าตัวเองดูดีที่สุดเเล้ว.....555)

หลังจากนี้ก็ไม่ได้ไปวัดป่าเลไลย์ต่อเพราะว่าเพื่อนๆไม่สบายกันหลายคน เลยเเวะไปซื้อของฝากเเล้วกลับทันที

หลังจากนั้นสภาพก็อย่างที่เห็น...


กลับมาก็เจองานมากมาย...มากมาย.....มากมายย.........

มันคือความยากลำบากที่ต้องเจอ อื้ม สู้ๆต่อไป

Special THX

พ่อ-เเม่........ มากมายไร้คำบรรยาย

อาจารย์ผจงจิต-อาจารย์รุ่งเรือง ...ขอบคุณสำหรับการดูเเล เเละฮาฮาโป๊ะชึ่งๆไปกับพวกเราค่ะ

พี่ไกด์ สาวสวยทั้งสองคน..... ขอบคุณสำหรับการดูเเล เเละตามใจในเรื่องบ้าๆบวมๆของรถคันเราเค่อะ

น้อย...... ไม่มีเเกชั้นคงไม่มีข้าวเที่ยงกิน ขอบใจมากๆ ฮุๆ (มันทอดเเกอร่อยดีนะ)

ปลาย....... ซาลาเปารองท้องก่อนขึ้นรถ อร่อยดีอ่ะ 555+

หมู....... พัดคิตตี้เเกมีประโยชน์มาก สัมภาระเเกสุดยอดจริงๆ อ้อ ผมเปียด้วย สวยมากเลย

แป้ง.......สำหรับเสบียง เเละชีทที่ให้ลอก กล้องที่ให้ยืมเล่น อีกมากมาย บลาๆ

มุก...... ขนมจีบ ซาลาเปาอร่อยโคดๆ ขอบคุณสำหรับกล้องเเละรุปถ่าย จุ๊บๆ

หนู เมย์ หมวย ขอบคุณสำหรับสีสันที่เเกเเต่งเติมให้ ทำให้เรารู้ว่าพวกที่บ้ากล้องกว่าเรามันยังมี!!!

เพื่อน506 ทุกคน ...น่ารักมากๆ ขอบคุณกับความเฮฮา ไร้สาระไปวันๆของพวกเเก รักพวกเเกมากนะ

น้องคอมที่เเสนดี... ขอบคุณมากที่ไม่ด่วนเออเรอร์ไปซะก่อน เฮ้ออ...


เเล้วเจอกันใหม่น้อทุกคน